نگاهی به آمارهای تکان دهنده زندان های آمریکا- به عنوان کشوری که رتبه ی
اول را در تعداد زندانیان دارد- و میزان سود حاصل از کار زندانیان گویای
این واقعیت دردناک است که نیروی کار زندانیان پر سود ترین کار آمریکاست. و
احتمالا باید اضافه کرد که صنعت زندان اینک پر رونق ترین بخش سرمایه داری
صنعتی است.

عجیب نیست که امروزه بیش از ١۵٠ زندان خصوصی در ٢٨ ایالت
آمریکا دایر هستند که ١١۶٠٠٠ نفر از مجموع ٢.٢میلیون نفر از زندانیان
امریکایی را در خود اسیر کرده اند. به این ترتیب نظام انتقام و زندان و
خشونت در سیستم قضایی و دادگستری در آمریکا از یک طرف تدارکاتچی نیروی کار
ارزان برای سرمایه داران است و از طرف دیگرعلاوه بر ایجاد رعب و وحشت با
صرف ۴١ هزار میلیون دلار در سال که از پول مالیات دهندگان کارگر تأمین می
شود فرزندان آنها را در زندانها جای می دهد و از آنجا که زندانهای آمریکا
دانشگاه تبهکاران هستند در غیاب یک سیستم عادلانه اجتماعی بیشتر افراد حتی
افراد معمولی در زندان به یک تبهکار حرفه ای تبدیل می شوند و بدین ترتیب یک
سیستم تولید و بازتولید مجرم و به عبارت بهتر نیروی کار مجانی ایجاد شده
است. 

چندان بی ربط هم نیست که تصویب قانون سه بار محکومیت – که به
موجب آن پس از سه بار صدور محکومیت در مورد هر فرد، حکم زندان ابد برای وی
صادر می شود- مورد استقبال سرمایه داران و بخش های خصوصی شده است،چه اینکه
به موجب آن نیاز به ساختن ۲۰ زندان جدید فدرال را مطرح شده است.۲۰ زندانی
که طی مزایده ای به بالاترین قیمت به فروش خواهد رسید و پس از آن رئیس
زندان می بایست کارگران بی مزدش را برای جبران هزینه خرید و نیز تولید سود
آماده کند. 

گزارشات حاکی از آن است که کرایه کردن زندانیان برای
بکار واداشتن آنها توسط بخش خصوصی، باعث تشدید انگیزه نسبت به زندانی کردن
افراد می شود. زندان ها به این درآمد وابسته می شوند و در نتیجه سهام داران
شرکت ها که از طریق کار این کارگران پول می سازند، از مراجع قانونی می
خواهند که طول محکومیت ها را افزایش دهند تا نیروی کار افزایش یابد. 

سیاتگذارانی
که درباره ی این قربانیان سرمایه داری لجام گسیخته تصمیم می گیرند،هیچ
گونه تماس شخصی با آنها ندارند. در نظر ایشان زندانیان نیروی کار مجانی ای
اند که اجتماع آنها را یک خطر و تهدید به حساب می آورد و به هیچ وجه حاضر
به پذیرششان نیست، از اینرو ما به آنان لطف می کنیم که در جریان یک فرایند
سازنده ی تولیدی به کار می گماریمشان؛ هر چند با دستمزد کم یا بدون مزد. 

زندانیان
کارگر در اینجا نه به مثابه انسانی گناهکار که می بایست اصلاح یا تنبیه
شوند و به آغوش جامعه بازگردند بل به مثابه شماره هایی ثبت شده در لیست
هایی هستند که مورد معامله قرار می گیرند. و کار در اینجا نه به مثابه
فراروندی سازنده و نه حتی ابزاری تنبیهی بل به مثابه فرآیندی در هر چه بی
تفاوت تر کردن فرد نسبت به سرنوشتش عمل می کند. 

چه کسانی در این صنعت سرمایه گذاری می کنند؟

 ۳۷
ایالت، دست کم، کرایه کردن زندانیان را توسط شرکت های خصوصی که کارگاه خود
را در داخل زندان ایالتی تاسیس کنند قانونی نموده اند. فهرست این نوع شرکت
ها شامل شرکت های نخبه و گل سرسبد شرکت های آمریکائی می شود: آی بی ام،
بوئینگ، موتورالا، مایکروسافت، اتی اند تی، وایرلس، تگزاس اینسترومنت، دل،
کومپاک، هانی ول، هلوت-پاکارد، نورتل، لوسنت تکنولوژی، تری کوم، اینتل،
نورترن تله کام، تی دبلیوا، نوردسترومز، رولون، می سیز، پیرکاردین، تارگت
استورز، و شرکت های دیگر، کلیه این شرکت ها از رونقی که زندانی کارگر به
کارشان بخشیده به هیجان آمده اند. 

فقط از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۴ میزان
سود این صنعت از ۳۹۲ میلیون دلار به ۳۱/۱ میلیارد دلار افزایش یافت.سود به
دست عایدی از کار زندانی به اندازه ای است که یکی از شرکت هایی که در
ماکوئیلادورا (یک کارخانه مونتاژ در مکزیک در نزدیک مرز با آمریکا) به
تولید اشتغال داشت کارخانه خود را در این نقطه بست و آنرا به زندان ایالتی
سان کوئین تن در ایالت کالیفرنیا انتقال داد. در ایالت تگزاس، یک شرکت
۱۵۰نفر کارگر خود را اخراج کرد و برای استفاده از کار زندانیان کارگر با
زندان خصوصی لوکهارت تگزاس وارد قرارداد شد که هم اکنون کنتور برق تولید می
کند. 

الگوی امروزین حاکم بر نظام آمریکایی زندان ها،همان الگوی
اُبِرنِ دهه ۱۸۳۰ است که در لباس پیراسته ی هزاره جدید «بربریتی مدرن» را
می ماند. آن چه الگوی اُبِرن تجویز می کرد عبارت بود از سلول انفرادی در
طول شب، کار و غذاخوری به طور دسته جمعی اما تحت قاعده ی سکوت مطلق. باری
توجیه کار بی مزد زندانی جبران خسارتی است که او با جرم خویش به بدنه جامعه
وارد آورده است و البته که باید این طور نشان داده شود که کار او سودی در
بر ندارد و صرفا برای اصلاح خود اوست. کار کیفری زندانی خشن،بی قرار و بی
فکر را به قطعه ای بدل می سازد که نقش خود را با قاعده مندی تمام ایفا می
کند. فوکو در کتاب «مراقبت و تنبیه، تولد در زندان» در پاسخ به این سوأل که
فایده ی کار کیفری چیست؟ می نویسد:« فایده ی آن نه سود و بهره و نه حتی
آموزش یک مهارت مفید، بلکه ساخت مناسبات قدرت، ساخت یک شکل اقتصادی تو
خالی، ساخت یک قالب فرمانبرداری فردی و جفت کردن آن با دستگاه تولید است». 

با
توجه به رکود اقتصادی آمریکا ذخیره زندانیان کارگر که می توانند به جای
مصرف با هزینه ای بسیار پایین تبدیل به یک عامل تولید شوند، برای
سیاستمداران و ثروتمندان آمریکایی این امتیاز قابل توجهی محسوب می شود. در
چنین شرایطی که دولت مردان آمریکا از استسمار مردم خود نیز کوتاهی نمی کنند
چه انتظاری می رود که نسبت به مردم کشور های دیگر کوچکترین رحم و دلسوزی
داشته باشند؟